بسم الله و بذکر حجت الله

مي دانم که به فرياد من مي رسي ، روزي که زمزمه اي ضعيف ، برايم با مرگ برابر مي شود .

وقتي که فريادم از درون پرالتهابم مي جوشد که :

" اللهم ارني الطلعه الرشيده والغره الحميده . . . "

و در آن دم که اشک امان از کفم مي ربايد . از خدا تو را طلب مي کنم ، باز هم :

" اکحل ناظري بنظره مني اليه "

 اشکم ، ره زلال عشق آسماني حق را مي جويد ، و آن عشق ، تو هستي که

" انهم يرونه بعيداً و نراه قريبا " .

. . . و ما ، منتظران خاکي تو ، اي مهمان آسماني ، تو را قريب مي بينيم و حضورت را ، ما ، به دعاي سحرگاه خود دلخوشيم که با زبان زميني از خداي بزرگ آسماني ، " عجل لوليک الفرج " را طلب مي کند . . .

 يا هو

بارالها! چگونه باور كنم نبودنش را

وقتي كه محبت دستي نوازشگر در تار و پود وجودم ريشه مي دواند

چگونه باور كنم سكوت درياي چشمهايم را

وقتي كه قايق مهربانيش بي ناخدا در اوج آسمانها به پيش مي رود.

آدينه كه مي شود قاصدكهاي دلم را روانه آستان دوست مي كنم

 تا پيام آور حضور صدفي باشد كه يازده مروايد سبز را با خود به همراه دارد.

وقتي كسي نيست كه درد آشنايم باشد فرشته اي پيدا مي شود

تا در خلوت
شبهاي تار تسلي بخش خاطرم باشد.

هنوز ستاره اي بي نورم كه در انتظار شعاعي از خورشيد لحظه شماري مي كنم.

كويري در انتظار آبم

و حتي درياي اشكهايم كويرتف زده وجودم را سيراب نمي كند.

از ستارگان آسمان سراغ مي گيرم

و چون پرنده اي عاشق گمگشته‌ام را درميان فرشتگان آسمان مي جويم.
با من بگو چگونه از رويش ياس ها بگويم ،
وقتي كه نرگسي هاي چشمم در انتظار آمدنت سوسو مي زنند.

 هر شب با ياد تو به خواب مي روم و صبح در انتظار ...

مي دانم كه مي آيي و غبار غم و اندوه هزاران ساله را

 از قلبهاي خسته مان مي زدايي و اشكهاي زلالمان را از گونه هايمان برمي چيني.

مي آيي و ضريح گمشده ياسي كبود را نشانمان ميدهي

و مسيح مريم را با خويش همراه مي سازي .

مي آيي

و صندوقچه موسي را برايمان مي گشايي

و آنگاه در كنار كعبه عشاق سر بر آستان بندگي خدايي مي‌سايي كه آمدنت را به منتظران و مستضعفان جهان وعده داده بود.

مي آيي
و در فراسوي نگاه منتظرمان، قلبهاي كوچك و اميدوارمان را به هم پيوند ميدهي

و آن روز،

روز شادي چشمهاي منتظري است كه عاشقانه مي گريند و به سويت بال و پر مي گشايند

سلام بر آل ياسين، سلام بر مهدي امتها و جامع تمام کلمات وحي الهي.

سلام بر آنکه شمشير برکشيده و ماه تابان و نور درخشان است.

سلام بر آفتاب شب ظلماني جهان و قرص ماه ايمان.

سلام بر بهار مردمان و نشاط آفرين روزگار.

«شب هجرانت اي دلبر، شب يلداست پنداري رخت نوروز و ديدار تو، عيد ماست پنداري »

اي بهار دلها و اميدبخش انسانها و سرور و شادي روزها،

اي خورشيد ظلمتها و ماه تمام نماي جمال خدا.

اي حقيقت عشق و مظهر پرستش،

اي شکوفه طه و غنچه شکفته زهرا، عليهاالسلام.

اي سرو خوش قد و رعنا،

 اي چهره ات چون آفتاب، روشن و دلربا،

اي در رهت، جانها فدا و نشان غمت، اشکها.

 اي عصاره زمان و زيباييها،

اي هماره با ما و ناپيدا،

 اي سوخته در فراغت عاشق و شيدا،

 اي مونس و همدم اوليا،

 اي خمار نگاهت راز هستي ها،

 اي طاووس خوش خرام بهشت اعلي،

اي شراب عشقت، نوش جانها،

اي خزينه علم و نهايت حلم،

 اي مسکن برکت و معدن حکمت، اي تمام محبت،

اي گرد و غبار مقدمت توتياي چشم ما،

 اي شمع جهان افروز، بيا!

 اي شاهد عالم سوز بيا!

 اي کعبه اميد عيان شو.

 اي درخشش هستي بتاب!

اي خورشيد جان و جهان جلوه گر شو!،

 اي فروغ فضليت بتاب!

 اي راز عظيم تجلي چهره بنماي،

 اي پاکترين خونها نثار عشقت، به پا خيز!

اي دشت و دمن در انتظارت با دم عيسايي ات، زنده گردان!

 اي کشتي نجات، رهايي بخش

و اي مرهم سينه ها درمان کن.

شهادت مظلومانه جواد الائمه عليه السلام بر حضرت حجة ابن الحسن روحي و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداه تسليت باد

آه مي کشم تو را , با تمام انتظار

پر شکوفه کن مرا , اي کرامت بهار

در رهت به انتظار , صف به صف نشسته اند

کرواني از شهيد , کارواني از بهار

اي بهار مهربان , در مسير کاروان

گل بپاش و گل بپاش , گل بکار و گل بکار

بر سرم نمي کشي , دست مهر اگر , مکش

تشنه محبتند , لاله هاي داغ دار

دسته دسته گم شدند , مهره هاي بي نشان

تشنه تشنه سوختند , نخل هاي روزه دار

مي رسد بهار و من , بي شکوفه ام هنوز

آفتاب من , بتاب ! مهربان من , ببار !

السلام عليكم يا اهل بيت النبوه و معدن الرساله

ميلاد با سعادت امام حسين عليه السلام و فرزندبزرگوارشان امام زين العابدين عليه السلام

و برادر  گرامي و با وفايشان حضرت عباس بن علي

عليهما السلام بر يوسف زيباي فاطمه، امام مهدي

عليهما السلام و همه شيعيان و دوستداران

اهل بيت عليهم السلام

مباركباد

بسم اللّه الرّحمن الرّحیم
مـژده‌ی آمـدنت قیمـت جـان می‌ارزد                             تاری از موی تو آقـا به جهـان می‌ارزد

یا صاحب‌الزمان!
می‌گویند درد انتظار مثل درد دندان است که تا به سر نیامده به عمق جان اثر می‌کند. ولی ای کاش درد انتظارت مثل هزاران درد دندان بود. درد فراقت بند بند وجودم را می‌گدازد. نمی‌دانم چه وقت این سوز هجران به سر خواهد آمد و آن لحظه‌ی باور نکردنی برایم به وقوع خواهد پیوست.
یا صاحب‌الزمان! تا کی در آسمان به پرنده خیره شوم؟ تا کی در پیاده‌روی نگرانی انتظار قدم زنم؟ تا کی گل‌های سرخ را به یادت بر پرده‌ها سنجاق کنم؟ و تا کی شب‌های جمعه به یادت بخوانم سلامٌ علی آل یاسین؟ چشم به راهم و در انتظارت، تا با دلی سوخته از فراقت در نیمه‌ی شعبان برای خدمتگزاریت کمر همّت بندم. تا یار که را خواهد و میلش به که افتد.

وعده‌ي ما 10 تا ۲۰ شعبان

دهه‌ي فرخنده‌ي مهدويّه

عيد سعيد مبعث بر امام عصر روحي و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداه، همه خاندان وحي و تمام شيعيان و مسلمانانِ حق جو مباركباد

بسم رب المهدي